Alex

Het is al best bijzonder als je een bekende tegenkomt op een andere plek dan normaal. Zeker ver weg van huis. Er zijn zoveel mensen, zoveel plekken, zoveel tijd. Dus waarom zou je iemand die je kent op een bepaalde plek en tijd kunnen ontmoeten. Uiteindelijk zijn er massa’s meer momenten, plekken en minuten waardoor je elkaar zou kunnen mislopen, of gewoon de andere kant uitkijkt. Dus als het dan toch gebeurt is de verwondering vaak groot. Zo zag ik na de rondleiding in het Kraton van Yogyakarta Vanessa het terrein oplopen. Vanessa is een collega uit Arnhem die ook met haar gezin dit jaar door Indonesië trekt. Het ongeloof dat je in eerste instantie overspoeld.. Maar het kan nog gekker.. Laat me vertellen over de onwaarschijnlijke ontmoeting met Alex.

Zoals in dag 7 beschreven, zitten we in het theater in Prambanan te wachten tot de voorstelling begint. Naast mij neemt een jongeman plaats. Alex. Kwieke, nieuwsgierige blik, een ontembare bos krullen en een typische travellers outfit aan. Alex komt uit Engeland. We raken aan de praat over het reizen en hij blijkt een heel ondernemend type, al een tijdje onderweg, zich verwonderend over de wereld om hem heen. Leuke gast. Hij geniet volop van de dansvoorstelling en in de pauze bespreken we in superlatieven de krachtige en toch sierlijke dans. Als de voorstelling is afgelopen gaan we ieder een andere kant op. Totdat we Alex opnieuw ontmoeten. Als wij de trap op de Bromo omhoog klimmen, komt Alex ons tegemoet. Grappig om iemand een tweede keer te zien. Maar goed, het is een super toeristische plek dus zo gek is het niet. Toch? We babbelen wat en als we merken dat de rij voor en achterons file-achtige vormen begint aan te nemen, wensen hem wederom een goede reis en lopen verder door.

Dagen later als we na een dag snorkelen (zie dag 15) ’s avonds laat in Munduk in het hotelletje zijn ingecheckt willen we wat eten. Terwijl we in gesprek raken met een Australisch stel aan de tafel naast ons, draait een jongen aan een andere tafel zich om… Alex! Alweer?! Dit is drie keer op een rij.. Geen toeristische plek, juist niet, juist weg van het gebaande pad. Toch zit hij daar. Hij is in Munduk sinds de dag ervoor in een andere homestay , maar koos hier te eten. Zien we elkaar 2 keer in java en nu in de middle-of-nowhere van Bali… Grappig en curieus. We bedenken een interessante theorie over omgekeerd stalken die steeds zotter wordt en wisselen nu toch maar email adressen uit, want drie keer… De volgende dag trekt Alex verder. Dus na 3 maal scheepsrecht, nemen we opnieuw en (waarschijnlijk) afscheid.

Tijdens deel twee van dag 16 (zie blog) bezoeken wij de Banyan boom even buiten het dorp. En en Yara en ik halverwege de dag uit het struikgewijs springen in een poging om eerder bij ons hotel terug te zijn dan Jerrel en Noa, stopt er een auto op het verlaten weggetje in de middle of … Geen idee waar…. Het raam gaat open en… Alex!!! Dit is niet meer normaal.. 4 keer. We moeten er allemaal om lachen, het ongeloof hangt dik in de lucht. Weer wensen we elkaar het allerbeste en wij verbazen ons nog uren, dagen. We hebben de wedstrijd dik verloren, maar Alex maakt het toch een beetje goed.

Na een late, gezellige avond met Kathy en Marc, het Australisch stel dat net als wij naar Ubud is gereisd, lopen we de donkere straat op, op weg naar ons hotel. En wie komt ons tegemoet…. Yep… Alex!!!!! Zondagavond, donker, laat, afgelegen…
We besluiten nu dat we officieel familie zijn, want dit gaat alle toeval, ongeloof, lot etcetera ver te boven. Vijf keer!!

Dit bedenk je niet. Een foto om het te bewijzen. Het bestaat, herhaaldelijke, toevallige ontmoetingen. Zou een zesde keer nog komen? We zullen zien. Hoewel we morgen via Lembongan naar Sulawesi zullen vliegen en een ontmoeting nu wel erg onwaarschijnlijk wordt.. Maar inmiddels hebben we geleerd, met Alex weet je het maar nooit…

Elke