Updated on januari 11, 2017
Als het wielen heeft ….
In een enorm land als Indonesië zijn er altijd mensen die van A naar B moeten … met of zonder spullen. Grote of kleine spullen, het maakt niks uit. Het wordt allemaal vervoerd. Daarbij kan alles als transportmiddel dienen, zolang er maar wielen onder zitten. Dan kan het rijden. Uiteraard het liefst aangedreven door een motor.
Fietsers zie je er bijna niet meer. De fiets (sepeda) is hier door de bevolking massaal afgezworen. Af en toe zie je op het platteland nog een verdwaalde arme boer met een oude fiets. Of een toerist die bepakt en bezakt over de drukke wegen zoeft. De fietstaxi of betjak is in enkele steden nog steeds niet uitgestorven. Voor sommigen is dat de enige manier om wat geld te verdienen.
De Indonesiër die het kan betalen koopt vanzelfsprekend een auto …. of meerdere bolides als hij heel erg rijk is. De Japanse autoindustrie (lees Toyota) vaart er wel bij. De motorfiets of brommer is met stip vervoermiddel nummer een. Je kunt met een heel gezin (man, vrouw en 2 kleine kinderen) makkelijk op een brommer. Veiligheid lijkt in dit land wat dat betreft ogenschijnlijk bijzaak. We hebben vaak met open mond en toch ook met bezorgdheid gekeken hoe het hier allemaal aan toe gaat. Ze doen het gewoon … En blijkbaar gaat het bijna altijd goed!
Benzine is in Indonesië relatief goedkoop… Relatief is een betrekkelijk begrip, want per 1 juni heeft de president een algemene prijsverhoging van benzine doorgevoerd vanwege de hoge olieprijs. Een liter brandstof kost momenteel ongeveer 6500 rupiah, ca. 50 eurocent (was 4500 rupiah, dus dat is rigoureus). De gemiddelde burger voelt dat keihard in zijn portemonnee en klaagt steen en been. Ik betwijfel of er minder wordt gereden. De oliestaten en Pertamina, de Indonesische staatsoliemaatschappij, zullen hier wellicht het meeste van profiteren en niet de plaatselijke benzinevekoper op iedere hoek van de straat.
Jerrel
Lieve kinderen. Als jullie naar de markt gaan kijk of ze een mooi lapje voor een jurkje hebben . Zitten er geen kakkelakken meer in jullie verblijf, We moesten meteen denken aan een hotel in Londen.Wat mooi groen is de omgeving daar. Oude tradities worden gelukkig daar nog in ere gehouden,We genieten volop.Tot de volgende aflevering, Dikke kus Ma en Pa