Badminton en saté ayam

“Smash!!!” En zo winnen Yara en de Franse Lea de badmintonwedstrijd tegen 2 Molukse mannen.

En dat zorgt voor flink wat grappen onder de mannelijke spelers in de sporthal (een zaal in het Kimson hotel),  waar we met Agis en Lea naar toe zijn gegaan. Agis heeft op hoog nivo in Duitsland en Nederland gespeeld en gewerkt als trainer bij nationale teams. Zijn vriendin Lea speelt ook op nationaal nivo en dat helpt natuurlijk bij de overwinning, hoewel Yara het absoluut niet slecht doet. Zoals Agis zegt “She knows how to hit the ball.”
Jerrel speelt ook een wedstrijd en wint samen met een local een dubbel tegen twee anderen.

Het is al met al een leuke, relaxte dag. In de ochtend roffelt de regen op ons huisje en dus luieren we wat, lezen en we rikken (ons favoriete kaartspel, hoewel… als Jerrel nog vaker gaat winnen, de lol er binnenkort misschien toch wel vanaf gaat). Na de lunch vertrekken we met een taxi-chauffeur en onze zelfbenoemde gids c.q. begeleider Haris, naar een grot even ten zuid-westen van Debut. Hij heeft behalve de taxi, ook nog een extra buitenlandse toerist meegenomen: Giorgio uit Italië. Een gezellige vent met een eigen maatpakkenatelier in Barcelona.

De grot bij Debut blijkt niet zo’n heel bijzondere plek, maar het ligt er mooi in het groen. Het lijkt een beetje een groot muil met lange tanden, met als tong het helderste water dat ik ooit heb gezien.

Giorgio, Jerrel en ik nemen een duik, zoals een aantal locals. Het is toch wel spannend om wat dieper de grot in te zwemmen, hoewel het eigenlijk al vrij snel doodloopt.

Opgefrist rijden we weer naar het noorden, naar Ohoider Tawun, een slaperig dorpje aan de noordzijde.

De reden om hierheen te rijden is dat er grottekeningen te vinden zijn. En daar gaat het fout. Aangekomen is het eb en kun je honderden meters het strand aflopen naar de zee. Hierdoor is het mogelijk om de prehistorische kunstwerkjes te bewonderen. Het is echter moeilijk lopen op het zand. Het is meer een wad, met zuigend zand, waardoor onze voeten zich vastzuigen en het ploeteren is om langs de rotswand onze weg te vinden.

Bij de grote banyan boom zou het moeten het zijn..maar in het overdadige groen bovenop de kliffen is het moeilijk te zien welke boom ze bedoelen.

Na enkele honderden meters wordt de grond nog zompiger en ligt vol met vreemde weekdieren. Yara en Noa besluiten terug te gaan, maar Giorgio, Jerrel en ik zoeken nog verder. En.. We vinden een grot. Maar geen tekeningen? We geven het op en lopen terug naar Savanna Cottages (hier zijn we de zoektocht). We krijgen van de Gerson, de beheerder van Savanna te horen wat er fout is gegaan. De tekeningen staan niet in een grot, maar hoog bovenop de klif, die overigens nog verder is dan tot waar wij zijn gelopen. Helaas, wel een avontuur op dit spierwitte wad, maar geen “grottekeningen”

Tot slot eindigen we de dag met de lekkerste satés van Kei Kecil. Klein, sappig, goed geroosterd op een open vuurtje en een top pindasaus. Het is even stil, maar zegt Noa het maar gewoon: “Papa, deze zijn nog lekkerder dan die van jou..”
We knikken allemaal eensgezind.

Op weg naar Coaster stoppen we, op aandringen van Harris, toch nog even bij het pas geopende Hotel Grand Villa en drinken met de hele groep een watertje in op het dakterras. Yara zong onder begeleiding van de pianist “Thinking out loud” van Ed Sheeran. Yara is hiermee dus ook famous on Kei Kecil!

Elke