De omgeving van Padang lijkt vanuit de lucht op Nederland. Overal akkertjes waarop gewassen worden verbouwd, slootjes en natuurlijk is het er hartstikke groen.

Maar die vergelijking houdt geen stand als we eenmaal door het landschap rijden. Het is tropisch groen en toch volledig anders dan Bali of de Molukken. De huizen liggen op ruimere kavels, zijn groter en verder is het er schoon. Het is minder dichtbevolkt dan Java. Het valt op dat het land vruchtbaar is en de mensen lijken er rijker. De invloed van de Nederlanders is ook duidelijk aanwezig. Dat is niet alleen te zien aan de oude spoorlijn die van de haven van Padang naar Bukkitinggi loopt. Ook in de bedrijvigheid van de Minangkabau zie je onze handelsgeest terug.

De weg van Padang naar Bukittinggi is schitterend. Wel vol met veel te veel verkeer, dat over de smalle weg door de dorpen en bergen omhoog slingert, maar de natuur is overweldigend.

Overal om ons heen is de jungle te zien. Tussen en achter de huizen, op de stijle rotsen, diepe ravijnen, wild stromende riviertjes en watervallen die zomaar in een bocht van de weg verschijnen. Ik kijk mijn ogen uit tot het donker wordt en we bij Hotel Sumatera arriveren. Een eenvoudig hotel, met een topligging vlakbij het centrum en een vriendelijke eigenaar, Jimmy, die ons al snel een hele sloot tips geeft en zijn beste kamer met uitzicht op de Marapi en Sangalong (2 actieve vulkanen) plus het omringende gebergte. Boven onze kamer ligt het dakterras vanwaar het uitzicht nog mooier is.. 1 addertje onder het gras..de ladder ernaartoe is nogal..Indonesisch!!

We hebben twee volle dagen in Bukittinggi en starten met de centraal gelegen klokkentoren, op vijf minuten lopen van ons hotel. De stad vindt of wil dat deze toren het icoon van Indonesië wordt, maar wij zijn het unaniem met elkaar eens dat de toren aardig is, maar te gewoontjes en saai voor het predicaat boegbeeld. De markt die naast het plein ligt is enorm en beslaat een groot deel van het centrum. We struinen over de markt en tussen de wirwar van kraampjes en trappen en kopen fruit, enkele kledingstukken en natuurlijk een durian voor Jerrel. Het is een klein ding, maar er komt geen einde aan de inhoud…. dus Jerrel geniet.

Na een super lekkere lunch op de markt bij een warung Haji Mes, lopen we naar het panorama terras van waaruit we een geweldig uitzicht hebben over de canyon.

Deze is niet ontstaan door erosie maar door een enorme aardbeving, waardoor de aarde letterlijk uit elkaar is gescheurd. Het is nauwelijks voorstelbaar welke krachten er voor nodig zijn geweest om de aarde zo diep en wijd te laten wijken. Bovenop de klif zit een kolonie apen en het alfamannetje is duidelijk zijn territorium aan het verdedigen als we langs de klifrand lopen. Dus schieten we gauw de ingang van de Japanse tunnel in, die iets lager in de klif is uitgehakt. We laten ons rondleiden in de indrukwekkende ondergrondse gangencomplex die in de tweede wereldoorlog door de bezetters is aangelegd als een ondergrondse kazerne. Noa vindt het maar niks en als we de keuken annex executiekamer en de cel te zien krijgen, is het klaar. Ze wil eruit en griezelt eenmaal in het zonlicht nog flink na.

Voordat we naar het hotel terugkeren, lopen we nog langs Martabak KaKa voor de allerbeste hartige martabak in Bukittinggi. Ze hebben er een variant met kip en eend. We bestellen beide, maar de eend wint met snavellengte en het bord gaat schoon terug naar de keuken.