Updated on januari 11, 2017
Dag 10 en 11 …. Ijen
Met de Bromo in onze kleren (lettelijk, want het fijne zand en stof van de bromo is door de wind zelfs tussen onze tanden beland), komen we terug bij het hotel waar we nog even een koude douche en een ontbijt nemen. Daarna vertrek naar Bondowoso.
Hadi staat weer klaar met de auto en drie en een half uur later checken we 72 km verderop in in het sjieke hotel Ijen view. Na Nadia’s Guesthouse een verademing voor de meiden, want er is een zwembad! Het duurt niet lang voordat we erin liggen. Lekker even spetteren en dan vroeg naar bed, want behalve de halve nachtrust van gisteren, vertrekken we vandaag om klokslag middernacht. Om 20.30 ligt iedereen dus op 1 oor.
En dan is het zover.. We staan aan de voet van de Ijen vulkaan. Gitzwarte nacht met miljoenen sterren die werkelijk twinkelen . En hooguit 5 graden C. Alle kleding die we hebben in lagen over elkaar, sjaals om en dan beginnen we samen met gids Rochet aan de klim. Geen idee of het aan onze conditie, het late / vroege tijdstip of de berg ligt, maar de klim valt wat tegen. Na 500 meter moeten we al uitrusten.
De ijle lucht denk ik nog, maar 300 m als het zweet me over de rug loopt en mijn eigen gehijg als een oude uitlaat in de stilte weergalmt begin ik toch te vermoeden dat het pad stijler is dan we denken. We zien niet veel meer dan de een of twee meter voor onze voeten, die door onze zaklampen worden verlicht. Ben benieuwd wat we straks te zien krijgen als het licht is. ‘Slowly’ maant Rochet ons. Bijna dubbel gevouwen lopen we voetje voor voetje omhoog. One kilo, zegt Rochet.. Hij bedoeld nog 1 km, maar na een tijdje merken we dat hoe ver we ook lopen, het nog steeds 1 km is en daarna weer 1 km.
Na ongeveer een uur klimmen begint de wind aan te trekken en zijn we op de kraterrand aangekomen. Een soort maanlandschap verschijnt voor onze zaklamp, het ruikt ook wat zwavelig. Rechts en links van ons niets dan zwarte leegte.. We lopen duidelijk op de rand, maar hoe hoog of enige andere oriëntatie is onmogelijk. Dan valt midden in de duisternis mijn blik op het blauwe vuur… Onaards. Dan dalen we af,voetje voor voetje van rots naar rots en over rollend puin, onderwijl de zwaveldragers de ruimte gevend die ons passeren met 80 kg aan zwavel in twee manden over de schouders. De klim omlaag is spannend en ik heb het idee dat als we dit in het licht hadden gezien, dat we er niet over zouden peinzen om dit te doen. Beneden aangekomen is het natuurfenomeen overweldigend. Het licht, de kracht, het geluid en de geur zijn allemaal even intens. Overweldigend. Fascinerend!!
Ik daal nog iets verder af voorzien van gasmasker. Tot ik letterlijk de vloeibare zwavel zie druppelen en kristalliseren op de bodem. Donker oranje glanzend zwavel. Dikke wolken zwaveldamp stijgen voor mijn ingepakte neus op. Gelukkig staat de wind goed en drijven de gassen van ons vandaan. Neemt niet weg dat rochet me zo af en toe beet pakt en wegtrekt als er een wolk onze kant op komt. Een kort sprintje een rotsblok omhoog en wachten tot de dampen weer de andere kant opwaaien. Wat prikt dat spul aan de ogen.. Rochet laat nog even zien hoe het zwavel word verwijderd door met een enorme speer in het zwavel te hakken. Indrukwekkend. Een zwaveldrager naast me, vult zijn mand en heeft enkel een natte prop in zijn mond ter bescherming. Even voel ik me belachelijk en een echte toerist en dus haal ik mijn masker iets van mijn neus… Ok, dit is niet voor beginners! Masker op en na wat souvenirs te hebben geraapt volgt ik het pad naar boven.
We moeten voortmaken, want de zon komt op en we moeten nog een eind klimmen, de krater uit en naar de oostkant van de kraterrand. Rochet houdt de pas er flink in en we hebben meute hem bij te houden, maar dan na een laatste klim is het er: zonsopgang!
We kijken uit over de Javaanse kust, de Indische oceaan en Bali. Achter ons verschijnt de immense krater, met zwavelmeer. Lichtblauwe, melkachtige vloeistof. Felgele zwavel, zwartgrijze lava, witte wolken… Oogverblindend. Onwerkelijk. De natuur op haar best.
We dalen af. Nu bij daglicht. En worden we getrakteerd op overweldigend mooi landschap. De kuiten, enkels en billen beginnen te branden en de vermoeidheid slaat nu toe. Bijna 8 uur later staan we weer beneden. Een nacht om nooit te vergeten!!
Elke
nogmaals een bericht. Het is me niet gelukt jullie te mailen.
Wij zijn benieuwd naar het vervolg. Is er een pauze ingelast of geen verbinding. Laat gauw wat van jullie lezen. Hier is het heet 30 gr.celcius
Wij zijn gezond en vermaken ons met het WMC. Liefs Pa en Ma