Dag 11 en 12 …. Even niks

Na een paar uur slaap in de auto en daarna hotel, gaan we na een verfrissende duik naar Kalibaru. Een klein dorpje in de bergen. Het plan is om daar een beetje te relaxen en bij te slapen, want we zijn allemaal bekaf. Een paar minuten in de auto en we zijn allemaal aan het knikkebollen. Ons ritme is na 2 gebroken nachten helemaal verstoord. Daarbij begint het reizen en een toch wel pittig jaar ons parten te spelen. Even pas op de plaats dus. Kalibaru lijkt ons wel wat, gelegen tussen de plantages van koffie, vanille en kaneel. Helaas valt het, volgens de gids, pittoreske dorp tegen en is het hotel overdreven duur (voor Indonesische begrippen). We voelen ons er niet thuis en besluiten de volgende dag door te reizen naar Bali. De bedden zijn er wel goed en dus slapen we de klok rond en nemen we rond het middaguur de trein naar Banyuwangy.

Aangekomen op het station staat er een schoolklas vol tieners. We hebben onze tassen nog niet om of er word gevraagd of ze een foto mogen maken. Dit ontaard in een volledige fotosessie die minutenlang voortduurt. Vandaag zullen tientallen Facebook pagina’ s gevuld worden met onze hoofden. Ik voelde me net Maxima. Handjes schudden, glimlachen, geduldig op de foto, nog een foto, kind op schoot, ander kind op schoot, tienerjongens links rechts en achter me.. Dan komt de stoptrein en rent de meute weg. Pff…overdonderend.

In de trein valt ons de luxe op: airco, ruime stoelen, pluche, tv, voetsteunen, getinte ramen..wauw, reizen met de trein is prima! Tot de conducteur komt.. We zitten verkeerd, of we even een wagon of 4 naar voren willen gaan. Ons ticket is business class, niet executive class ..? .. Verplaatsen dus. En dan komen we inderdaad in een simpelere wagon. Nog steeds prima, want het is slechts anderhalf uur en het Javaanse landschap zorgt voor afleiding. Voor we het weten zijn we op het station in Banyuwangi en pakken we een taxi die ons naar de haven brengt. 400 m verderop zijn we bij de haven.. Hihi, we snapten al niet dat de betjak ons wilde brengen of dat ze dachten dat we zouden lopen….

De Ferry is een verademing. Even geen druk verkeer, getoeter of gedoe. Nee, de zeewind in het haar en zachtjes wiegend over de golven in 30 minuten naar de overkant, waar we met een Japanner en een Belgisch gezin een busje regelen en naar Lovina worden gebracht. Hotel Suma in Lovina is onze stop de komende dagen.

Elke