Dag 17 …. Burgers Bush?

We voelen ons na de klim van gisteren, getrainde wandelaars. Dus wandelschoenen en lange broeken aan en een nieuwe tocht langs het kratermeer Danau Tamblingan. Een stuk jungle, wat tempels en met de kano over het meer.

Voor vertrek krijgen we een sjaal en wandelstok. De sjaal voor toegang tot de tempels, waarvoor de stok nodig is blijkt later. Onze gids verteld gaandeweg over de planten in het bos, met name over de netels en giftige planten, met als gevolg dat Yara en Noa met hun armen dicht tegen hun lijf geplakt verder lopen. We lopen door een heuse jungle. Burgers Bush is werkelijk goed nagemaakt, want we lopen door dicht gebladerte en over smalle tracks en zelfs een bruggetje a la burgers.. Maar het wordt pas echt echt als er een echte liaan hangt. Ja, we zwaaien allemaal van de ene naar de andere kant en voelen ons even Tarzan of Jane. Wel met pijnlijke handen en armen, want dat zwaaien is zwaar! De liaan is glad van het vocht en je eigen gewicht tillen is niet zo makkelijk als het lijkt.

Op onze tocht zien we bloemen, tempels, vruchten en nog veel meer. Het meest raken we onder de indruk van het gigantische formaat van de bladeren van sommige struiken en bomen. Het tweede deel van de tocht is wat modderiger en gaat wat stijler op en neer. De stok komt goed van pas, evenals de lange broeken, want er schijnen veel bloedzuigers te zitten. Jerrel wil er eigenlijk wel een vinden. Stoer hoor! Maar helaas, geen bloedzuiger te bekennen en na meer dan twee uur stappen we in de kano en varen terug naar het beginpunt als… Auw! Ik rustig peddelend wordt gebeten… Een bloedzuiger aan mijn enkel! Het ding had zich verstopt in mijn broekspijp. Natuurlijk wil Jerrel eerst een foto en dan kan onze gids het ding verwijderen. Stelt eigenlijk niet zoveel voor. Het peddelen des te meer.. Poeh wat vermoeiend! Maar we redden het vrij vlotjes en gaan vermoeid achter in de taxi zitten, die ons terug brengt naar het hotel voor weer een fantastische lunch!

Elke