Updated on januari 11, 2017
Dag 18 …. Ubud
We zijn in Ubud. Het cultureel hart van Bali. Het is al te zien als we de dorpen rond het stadje naderen. De huizen zijn rijker versierd, de tempels groter en kleurrijker. De omgeving is duidelijk vormgegeven door mensen met een artistiek oog. Er heerst symmetrie en balans. In Ubud wordt dit echter al snel verstoord door de vele reclameborden en de overvolle wegen. Jerrel herkent het stadje niet meer. 20 jaar toerisme heeft de stad van alles gebracht, maar rust en eenvoud is niet een van deze dingen.
Voor onze eerste dag kiezen we Monkey Forest. Het park ligt niet ver van onze guesthouse en dus lopen we ernaar toe. Het is nog vrij vroeg als we het park naderen en gelukkig spotten we geen hordes toeristen zoals verwacht, wel de eerste apen! En ja, ze zijn schattig en grappig. En wat lijken ze op ons. Hele families spelen, vlooien, eten, zwemmen, slapen, hangen rond of maken ruzie. Het is ontzettend leuk om ze van zo dichtbij mee te maken. Ik kan er uren naar blijven kijken.
Uiteraard kopen we bananen om ze te voeren. Noa en Yara nemen een banaan in de hand en al snel zit de eerste aap op hun schouder een banaan op te peuzelen. Ze eten niet al te netjes…kwijl en stukjes banaan vallen in ons haar, maar dat drukt de pret niet. Een van de opzichters houdt de grotere dieren op een afstand zodat de kleinere omhoog kunnen klauteren, wat wel zo prettig is, want de oudere dieren zijn behoorlijk groot en zwaar en hebben daarnaast de neiging om er met de hele tros vandoor te gaan in plaats van met een enkele banaan. En toegegeven die grote dames en heren zijn ook wel een beetje eng.. De kleintjes daarentegen zijn zacht en niet al te hardhandig. Yara heeft echter een heel bijzonder aapje te pakken, of eigenlijk het aapje heeft Yara te pakken… Hij klimt omhoog, maar gaat niet op haar schouder zitten zoals de rest, maar op haar hoofd en omdat hij wat wegglijdt over haar zachte haar, houdt hij zich voor het gemak vast aan haar neusgaten… En peuzelt vervolgens op zijn gemakje de banaan op… Na een tijdje wandelen krijgen we dorst en ga ik er. Even bij zitten om een fles water te pakken. Voor ik het weet staan er drie apen om mijn tas en voordat ik kan knipperen met mijn ogen gaat de grootste ervandoor met de waterfles. Recht voor mijn neus haalt hij het plastic wikkel eraf en bijt in de fles..het water stroomt eruit en de kleine aapjes beginnen gulzig te drinken. Als we even later terug lopen blijkt zelfs de dop van de fles geschroefd! Die beesten hebben dit vaker gedaan, dat is duidelijk. Ik ben overigens niet de enige sufferd in het park, waarvan de fles is afgepakt. Nu ik erop let liggen er tientallen flessen her en der. Slimme apen, domme mensen.
Net naast het park zit een klein restaurantje waar we de trap oplopen en… BAM! ..midden in een rijstveld. Ik draai me even om, ja hoor, een drukke weg, winkels, apen, park… Draai om…rijstveld! Serene rust voor me en achter me het stadse leven van Ubud. Een vreemde vorm van Yin en Yang. Lawaai en drukte versus rust en eenvoud. Je valt hier letterlijk van de ene in de andere wereld. Met het rijstveld aan onze voeten, een heerlijk briesje in ons gezicht genieten we een hele tijd van het uitzicht en laten we ons bedwelmen door een overdosis van jong en heldergroen. Kan het leven nog beter worden dan dit?
Helaas voor mij willen de meiden weg…de shops lokken met allerlei spulletjes en kleding. Omdat we nog wat sarongs nodig hebben, staan we al gauw voor een van de vele winkeltjes. En daar begint het onderhandelingsfeest. De meest gehoorde kreten: Looking, Looking! Look, more sarong inside.. Buy here for good luck.. En natuurlijk de altijd fijne; madame, special price for you. Is very cheap… De onderhandelingen zijn gestart. Er wordt zelfs een sarong gehaald in een andere winkel. De vrouw laat haar winkel, geldbuidel en ons achter, springt op de brommer en is nog geen 2 min later terug met de sarong van onze keuze.. Hoe kunnen we nu nog weglopen? 1 topje en 2 sarongs later lopen we langs de talloze winkeltjes. Het is druk, maar op een of andere manier relaxed, want echt vervelend of opdringerig wordt het nooit. Misschien kunnen we, omringt door deze zachtaardige mensen zelf ook wel meer hebben. We nemen nog een ijsje en vertrekken dan naar de afspraak met Sandra. Jerrel’s penvriendin van lang geleden. We ontmoeten haar in de prachtige villa van haar schoonzus even buiten Ubud. Werkelijk een plaatje van een huis, annex museum waar een groot deel van de zilvercollectie is tentoongesteld. We drinken thee vanuit een luie stoel met uitzicht over de rijstvelden en babbelen ook wat met de heer des huizen die nog vloeiend Nederlands spreekt ook. Het is een fijne ontmoeting. Later op de avond ontmoeten we Marc en Kathy weer. Een stel uit Tasmanie waar we in Munduk al lang me hebben zitten kletsen. We eten bij Fair warung, een liefdadigheidsinstelling met waanzinnige cocktails. Ubud is al stil geworden als we terug naar huis lopen. En geloof het of niet daar ontmoeten we Alex. Alex? Ja, Alex! In mijn volgende blog meer over deze speciale, ongeloofwaardige ontmoeting.
Welterusten, selamat tidur!
Elke
Zo leuk om te lezen hoe jullie het naar de zin hebben. Ben langzamerhand erg nieuwsgierig naar alle foto’s! Gauw bbqen alles jullie terug zijn 🙂 xxx