Dag 22 …. Makassar, op naar Togian eilanden

De serene rust van het stille strand van Lembongan en de golven in de branding maken plaats voor de chaotische drukte en het lawaai van Makassar. Het is een schril contrast dat ons een beetje van slag laat geraken.

Als we met een volle bagagekar door de schuifdeur van de aankomsthal van het vliegveld lopen worden we volledig overrompeld. Een horde taxichauffeurs begint te roepen en zwermen als bijen om ons heen. Ook achter diverse balies waar taxibedrijven zijn gevestigd, is er plotseling leven in de brouwerij en wappert iedereen met zijn brochure onder luid gebrul. Iedereen wil ons hun diensten aan bieden. Het is een opdringerigheid die we tot nu toe nog niet hebben meegemaakt.Van lieverlee schieten we in de lach, maar leuk is het allebehalve. De schreeuwerige taxichauffeurs weten van geen ophouden. Een tiental jongere chauffeurs heeft ook belangstelling voor onze dochters, vooral voor Yara. Ze duwen en trekken terwijl we ze al manoeuvrerend richting geldautomaat proberen te lozen. Dit mislukt behoorlijk. Het lijkt alsof we recht in een wespennest zijn gelopen en een zwerm overactieve wespen om ons heen zoemen. Nou ja, om Yara eigenlijk. Om dichter bij haar te komen wordt Noa op een gegeven moment zelfs aan de kant geduwd. Een oudere man komt ons een beetje te hulp en verontschuldigt zich in het Engels voor deze wantoestand. Nog niet alles is op orde op het nieuwe vliegveld en binnenkort worden ook de taxi’s gereguleerd en zijn al die “vrije vogels” verleden tijd.
De taxichauffeur die we uiteindelijk kiezen blijkt ook letterlijk een jeugdige, vrije vogel. Hij duikt onder de prijs door van alle anderen. En we leren even later wederom dat goedkoop niet altijd beter is. Hij wil kennelijk indruk maken op onze meiden. Als hij zijn auto voorrijdt blijkt het ding een gepimpt vehikel met spoilers en hier en daar een soort kermislichtketting. Als we instappen wordt het nog bonter. De stoelen uitgevoerd in rood met zwart sky leer en een vloerbedekking van lila plushe op het dashboard… Als hij zijn zonnebril achterstevoren aan zijn hoofd hangt beginnen we een wilde rit te vermoeden. En ja, hij trapt flink op zijn gaspedaal en raced er vol vandoor, overige weggebruikers op een haar na passerend. In de bochten liggen we met onze wangen tegen het raam geplakt en als hij een van zijn collega’s het nakijken geeft door hem gevaarlijk in te halen, grijpen we ons vast aan de stoelen en alles wat maar enigszins houvast geeft.Op een gegeven moment rijdt hij met zijn motorkap zelfs onder een vrachtwagen. De laadklep kan zo door de voorruit en we rijden minsten 50 km per uur…. Dit is bumperkleven voor gevorderden… Ik maan hem vriendelijk doch dringend Hati Hati (voorzichtig rijden) en gelukkig wordt het dan stukken beter, hoewel onze coureur geen idee heeft waar hij ons moet afzetten. Na 3 keer vragen en met behulp van onze Ipad met routeplanner komen eindelijk aan bij het hotel. Recht tegenover een enorme moskee met dito luidsprekers.. Een rustige nacht zal het niet worden.

Hallo Makassar … Dag Bali!

Jerrel