Dag 30 …. Rust, regen en Rantepao

We zijn beland in een krot: Rantepao Lodge.
De badkamer stinkt, het bad is zwart van de schimmel, het water smaakt naar ijzer, de onderzijde van de boxspring is ranzig, de sloten zijn van de deuren gevallen en tot overmaat van ramp zijn er kakkerlakken..

Het ontbijt is het slechtste tot nu toe, zo erg dat Jerrel besluit bananen te kopen langs de weg. Yara en Noa checken het liefst direct uit. Jerrel nog sneller! Want als de laundryservice in het hotel aanwezig is, maar de lijst kwijt en het personeel volledig onverschillig en onbehulpzaam, is de maat vol. Jerrel is het zat.

Omdat we zeker niet de hele dag in dit hotel willen blijven, trekken we onze regenjassen aan en trotseren de fikse buien. We nemen een sitor (soort brommer betjak) naar het centrum waar we een beetje rondkijken. We brengen de was weg, kopen mooie stof voor Yara, een nep parfummetje, en sjaaltjes voor Noa. Navraag bij een paar hotels geeft maar 1 antwoord: vol!! Omdat de hele stad volgeboekt is ivm een christelijk festival is er echt niets anders te krijgen, dus we blijven. Nog 2 nachtjes ….

We zoeken een internetcafe om wat berichten te posten voor de thuisblijvers en het postkantoor voor de ansichtkaarten. Tegen de avond gaan Jerrel en Noa terug naar het krot, terwijl wij (Yara en ik) de ellende nog even uitstellen en een massage met scrub nemen. De massage: top! De scrub: brrrr! Een nieuw spreekwoord is hier geboren.. Wie mooi wil zijn moet kou lijden.. Dus daar liggen we dan op zo’n tafel na een massage helemaal warm en rozig te wezen tot de masseuse een mengsel op je rug smeert van de volgende samenstelling: 2 scheppen chocoladeijs, 1 eetlepel zand.. Te gebruiken als volgt; Flink roeren en aanbrengen voordat het mengsel is gesmolten. Herhaal 3x en laat drogen onder een ventilator om vervolgens weg te wassen met lauw tot koud water. ( nou had de salon geen ramen, alleen luiken, buiten was het nog net 18 graden en het regende nog steeds..) Nog nooit ben ik zo onderkoeld een salon uitgelopen. Gelukkig konden we er nog om lachen en het zachte velletje voelde als een beloning. Na een warme kop thee voelden we ons weer mens. Met de sitor weer op naar het krot en na een lekker bord warm eten bij café Aras tussen de lakens geschoven. Check voor het sluiten van de ogen: slechts 1 kakkerlak.

P.S.
Van onze gids horen we een paar dagen later dat de eigenaar van Rantepao Lodge in Jakarta hotelmanagement heeft gestudeerd. Deze vriendelijke man heeft blijkbaar tijdens de lessen niet goed opgelet. Of zou hij zijn diploma hebben gekocht?

Elke