Dag 31 …. Het land van de Toraja

Eigenlijk zien we zoveel dat het onmogelijk te beschrijven is. Een kort verslag.

Yohanis is onze gids de komende dagen. Hij is een vrolijke man met een brede glimlach. Hij spreekt een paar woorden nederlands en behoorlijk wat engels. Niks les, gewoon een woordenboek en oefenen met toeristen.
We beginnen de dag met een bezoek aan een Torajahuis en de in de rotsen gebeitelde graven van de Toraja in Lemo. Een klein dorpje met veel tradities die nog steeds in gebruik zijn, zoals we later deze dag zullen zien tijdens een begrafenis.

We belanden achter een dorpje op een modderig pad, waar veel in het zwart geklede Torajas overheen ploeteren. Sommigen voorzien van een gillend varken hangend aan een bamboestok. Anderen met cadeaus zoals wijzelf (een slof sigaretten). De familie viert het overlijden van oma en een van haar zonen (een ver familielid van Yohanis). We komen op een terrein volledig voorzien van tijdelijke bamboe bouwsels die genummerd en mooi versierd zijn. In ieder bouwsel zit een familie of de afgevaardigden van een dorp.

Het spektakel is al in volle gang als wij een plekje zoeken. Het is slechts de eerste dag van vijf tot zeven dagen durende begrafenis. Een upperclass familie wordt ceremonieel ontvangen en een grote buffel word voorgeleid. Er gaat een buffel worden geslacht..recht voor onze ogen. De slachter verschijnt. Na wat geruststellend gefluister staat de buffel even stil, wij houden onze adem in… Het bloed spuit in het rond en nog een half uur later is het dier verdwenen. Volledig gefileerd, hart, longen, huid, poten..alles vakkundig in stukken gesneden en naar de instant keuken gebracht. Ook een aantal varkens komen geroosterd terug. We nemen plaats in een van de hutjes en krijgen een maaltijd van rijst, groente en varkensvlees. Het smaakt prima, hoewel ik toch wat moeite heb met slikken. De mensen om ons heen lijken geheel onaangedaan en eten met smaak.

We vervolgen onze weg naar de, in een oude boom , gehouwen, babygraven. Kinderen die nog geen tanden hebben mochten hier hun graf hebben. Niet bij hun familie in de rotsen, maar in een boom waar ze verder kunnen groeien. Mooie gedachte…

Dan rijden we door de velden tot we stuiten op een soort optocht. Er wordt iemand naar zijn graf in de rotsen gebracht. Samen met Yohanis volgen we de stoet met het lijk en de enorme draagbaar. Het ding is zo groot dat een elektriciteitspaal aan de kant moet en de draagbaar bijna omkiept. Iedereen gilt en lacht…het is een dolle boel.

We blijven niet tot het einde. In plaats daarvan bezoeken we een grot met een honderden jaren oude begraafplaats. (lees: heel veel botten en schedels, doodskisten en een balkon vol poppen). Het is zo echt en bizar, dat het nep lijkt….

Genoeg doden voor 1 dag. We besluiten met het ophalen van de was en een lekker dineetje.

Morgen om 9 uur gaan we naar de markt!

Elke