Dag 33 …. De wereld aan onze voeten

S’ochtends word ik wakker doordat mama vol ongeloof op het balkon naar buiten kijkt en naar binnen roept: ‘Waaaaauuwww, kom snel kijken! Wauwww, het is echt prachtig’. Het is half 7 s’ochtends en ik rol dus letterlijk mijn bed uit, vergetend dat de deuren zo laag zijn dat je ervoor moet bukken en ik stoot m’n neus tegen de deurpost. Dat doet pijn!!!! Papa en mama staan samen met Noa op het balkon en ze hebben mij niet gehoord. Ik snap nu ook waarom. Ik kijk over het balkon heen en ik vergeet de pijn aan m’n neus meteen. Het is prachtig, er ligt een wolkendek in de vallei, de sawa’s komen er een stukje bovenuit en een paar bergtoppen steken door de wolken heen. De opkomende zon strijkt met rood-oranje stralen over dit wolkendek heen, het is echt adembenemend.

Vandaag gaan we weer terug gaan naar Rantepao, lopend.. En er is discussie over welke weg we nemen, de moeilijke lange weg door de rijstvelden (lees: blubber), of de makkelijke korte route over de weg. We kiezen voor de makkelijke korte weg, die achteraf gezien nog best lang is. Koffiebomen, palmwijnbomen, cacaobomen, siriplanten we zien ze allemaal langs de weg. Ergens halverwege maakten we een stop bij een familie en maken een paar foto’s op verzoek. Noa die gaat naast een oudere vrouw zitten, en die begint aan Noa te snuffelen voordat papa een foto maakt. De oude vrouw straalt van plezier.

We lopen weer verder en hebben een prachtig uitzicht vanaf de berg met de sawa’s naar beneden. En na nog een heel stuk lopen houdt Yohanis een auto aan, die ons weer terug brengt naar Rantepao. We reserveren om ’s avonds traditioneel Toraja te eten. Het is echt heel speciaal, kip en varken in bamboe bereid met daarbij zwarte en rode rijst.

Na het eten moeten we terug naar het hotel om onze rugzakken op te pikken en de nachtbus richting Makassar te halen. Bij het hotel lijkt het er even op dat we de bus mislopen …. we staan dan ook aan de verkeerde kant van de weg. Dus steken we snel over waar de ene na andere nachtbus voorbij komt. Maar niet die van ons …. die komt maar niet. Uiteindelijk komt ie 10 minuten na de afgesproken tijd gelukkig aangereden. Wij rennen naar de bus toe en laten onze tassen onderin de bus stoppen. Deze bus is niet zoals andere tourbussen . Nee …. deze bus heeft van die stoelen die net zo groot zijn als dat je in de buisiness-class vliegt. Je kan bijna helemaal plat gaan liggen en je hebt zelfs een voetensteun en deken. Je kan er heel goed in slapen dus ik doe m’n ogen dicht en wordt de volgende ochtend wakker in een andere stad: Makassar. Hier stappen we over voor een lange rit naar het strand van Bira.

Yara