Dag 36, Blub en brom…

We horen de geiten mekkeren. Een van onze laatste dagen in Indonesië staat voor ons klaar. We staan rustig op, want we hebben geen plannen voor vandaag. We hoeven he-le-maal niets. Onze dag begint met een laat ontbijt, om maar liefst half 12. We gaan dit keer niet in het Bamboo Restaurant zitten, maar in een ander restaurantje, die de Poolse mensen van gisteravond ons hebben aangeraden. We wachten… Wachten… Nog steeds wachten… Na héél lang wachten komt eindelijk het eerste bordje met eten.

Rustig eten we ons ontbijt op en ondertussen zijn we wat potjes aan het kaarten. Nadat we ons langzaam, uitgebreid, maar liefdevol gemaakt, ontbijt op hebben, besluiten dat we de boot te gaan bekijken die een Engelsman, Jamie, die mama heeft leren kennen gisteravond met het avondeten, aan het bouwen is. Maar toch eerst nog maar gezellig een potje kaarten. Na afloop van het gewonnen potje van Yara, lopen we rustig richting de haven van Bira. Een lange pier en ongelooflijk vervuild zeewater verschijnt voor onze ogen. Overal plastic. We lopen over de pier naar de boten die aan touw liggen. We hebben geen idee welke boot van Jamie is,we lopen langs elke boot tot aan het einde van de langwerpige pier. Bij geen enkele boot is Jamie te bekennen, dus lopen we maar weer terug. En ja hoor, daar komt Jamie aan op zijn brommer. Papa en mama bekijken de boot van binnen. Uiteindelijk lopen we terug.

Yara en mama krijgen vandaag een duikles in het zwembad in het super dure maar ongelooflijk mooi hotel naast ons hotel. We lopen langs het Bamboo Restaurant. Papa en ik besluiten samen dat we een brommer gaan huren. Gewoon voor de leuk! Mama en Yara lopen door om zich klaar te maken voor het duiken. Papa en ik stoppen bij het Bamboo en we huren een rood-zwarte brommer. Voor maar 60.000 rp! Geen helm geen bescherming nee hoor, helemaal niks. De jongen die ons de brommer verhuurt legt even snel in nog niet eens 1 minuut uit hoe de brommer werkt, en dat was het. Papa gaat op de brommer zitten en ik spring achterop. We hebben heel erge lol en papa zit naar iedereen te toeteren! We zien een kindje van 10 langsrijden op een brommer, en achterop zit ongeveer een nog kleiner kindje van 7. Zo zie je maar, dat het in Indonesië dus niet uitmaakt hoe oud je bent om een brommer te besturen. We zien overal, maar dan ook echt overal kinderen op brommers, die toch echt ongetwijfeld jonger zijn dan 18…

We rijden naar het hotel waar Yara en mama duikles krijgen en parkeren de brommer naast alle anderen. We lopen richting het zwembad. En mama en Yara zijn er nog niet! De duikleraar staat al klaar en ondertussen hebben papa en ik al een brommer gehuurd.. We besluiten om wat te gaan eten en drinken. We krijgen het menu. En raad eens, we zijn in Indonesië, met een menu met allerlei Indonesische gerechten, en wij kiezen spaghetti bolonaise en een kipburger met Franse frietjes. Yara en mama komen aanlopen, de duikles kan beginnen.

Noa

=================================================================

Mama en ik komen aanlopen bij het zwembad en we kunnen gelijk beginnen, meneer Ritch, de blonde Engelse duikinstructeur staat al klaar met alle spullen. We worden in wetsuits geholpen en om mee te beginnen kregen we uitleg over hoe alle instrumenten werken. De meters, regulaters, en het opblaasbare vest, en de kilo’s lood die we om onze middel moesten dragen. Meneer Ritch heeft echt een geweldig Engels accent, dus als hij aan het praten is probeer ik me te concentreren op zijn uitleg en niet op z’n geweldige accent.

En daar gaan we dan, we krijgen het vest aan en de fles met lucht zit op onze rug, we trekken onze flippers aan, blazen ons vest op, zetten de bril op en springen in het water. Tijdens onze instructie was onze snorkel begeleider ook mee gaan duiken in het zwembad om nog even te oefenen. En dat heeft hij volgens mij wel nodig, want nog geen seconde nadat hij onder water gaat, komt hij alweer hoestend naar boven.

Onderwater moeten we eerst wat oefeningen doen voor het geval onze maskers vollopen met water of als de regulator uit onze mond komt. De lucht die je inademt is ontzettend koud en droog, en het was zeker anders dan snorkelen of boven water ademen. Na een paar rondjes zwemmen krijg ik het onder de knie en drijf ik minder vaak naar boven en zink ik ook minder hard naar de bodem. Mama die doet het nog beter en wordt door de duikinstructeur een natuurtalentje genoemd 🙂

Yara