Dag 37 …. Arc van Bira

We zijn beland in de laatste fase van onze reis.
5 weken zitten er nu op en het voelt eerlijk gezegd als veel langer. Vandaag onze laatste dag in Bira, dus dat betekent weer inpakken en uitchecken. Om 3 uur pikt onze chauffeur die ons hierheen heeft gereden ons weer op. Na een laat en uitgebreid ontbijt bij Amatao, gaan Elke en ik samen nog op de brommer op pad. We brengen eerst een bezoek aan de markt in Bira, waar niet zo veel bedrijvigheid meer is. Yara en Noa blijven bij cafe Bambu. De grote drukte op de markt is al voorbij …. Het is dan al ook half 12 en stalletjes zijn al aan het opruimen.

Op de heenweg naar de markt hebben de contouren van twee grote houten schepen tussen de palmbomen aan het strand gespot. Op de weg terug toch maar even kijken wat het is.
Het is maar een paar km rijden vanaf de markt. We zetten de brommer aan de kant van de weg en dalen langs een steil paadje omlaag. Tussen de palmbomen zien we enkele reusachtige Buginese schepen in aanbouw. Eentje is zo ontzettend groot en de aanblik doet denken aan de Arc van …. Bira. Het blijkt een scheepswerf waar bijna alles nog met de hand wordt gedaan. Geen staalplaten, computertekeningen, lasapparaten of ander high tech. Nee … vakmanschap, handwerk en timmermansogen. Scheepsbouwervaring die van generatie op generatie is overgegeven met alle bijbehorende tradities. We vallen midden in een ritueel.

De mast wordt vandaag ingewijd. Er wordt eten geofferd en ook bloed. Geen mensenbloed, maar dat van een kip. Een stuk kam wordt met precisie bij een kip afgesneden en de druppels bloed worden zorgvuldig opgevangen op de plek waar de mast uiteindelijk wordt afgezaagd. Een priester bewierookt het tafereel en doet een geheimzinnig gebed. Zo doen ze het hier al eeuwen. We worden, als bijzondere bezoekers, uitgenodigd om wat van de hapjes te nemen, wat we uiteraard niet kunnen weigeren. We krijgen wat uitleg en mogen zelfs de trap omhoog om een kijkje te nemen. Indrukwekkend!

Na dit bijzonder bezoek rijden Elke en ik nog even door naar Bara beach. Het is maar 5 km van Bira beach, maar de weg zit vol met kuilen en gaten, waardoor we er hotseklotsend bijna 3 kwartier over doen. Bara beach blijkt inderdaad de oase van rust waar de gemiddelde toerist niet komt. Hmmmm … Hadden we dit strand maar eerder ontdekt. We lopen over het verlaten witte strand en genieten van onze laatste momenten, want 5 uur later zitten we alweer in Makassar. Via Kuala Lumpur en Singapore weer terug naar huis.

Jerrel