Dag 5 … Selamat Datang

De eerste volle dag in Yogyakarta. Om 5 uur s’ ochtends klinkt de moskee..van 3 kanten! Gelukkig zijn we zo moe dat we er grotendeels doorheen slapen. Om 8 uur een ontbijt van fruit, rijst en toast en daarna hup, op verkenning. We lopen naar de hoofdstraat en vinden al gauw een betjak die ons naar het paleis wil brengen. Dat blijkt een flinke rit. Noa heeft er moeite mee, zo zielig voor die mannetjes…ze moet er haast van huilen. En gelijk heeft ze. De chauffeurs zijn zo oud en iel dat ze nauwelijks in staat lijken om op een fiets te stappen, laat staan twee passagiers te vervoeren. Maar schijn bedriegt. Ondanks een mond zonder tanden, blote voeten en grijs, dun haar, zijn ze fit en sterk, met de benen van een jonge vent.  Ogenschijnlijk onvermoeibaar bewegen ze de betjak door het verkeer.

We worden afgezet bij het Kraton, waar we met een vriendelijke gids het paleis en de zalen bekijken. We krijgen zelfs de batikschool te zien. Wat een kunstwerken daar hangen… Yara en ik zien een prachtig doek en besluiten het te kopen. Onze eerste souvenier gaat in de rugzak. Na het Kraton gaan we verder per betjak naar de zilversmederij. Filigraan zilverwerk op de meest fijnzinnige, artistieke wijze. We worden er hebberig van..maar de maag knort harder dan de hebzucht, dus door. Even later stoppen we voor een batik winkel waar we ipv batik een kom bamisoep met (vreemde) ballen langs de weg kopen en en onze chauffeurs trakteren. Zij kijken gelaten vriendelijk. Moeilijk te peilen of ze het waarderen of geen nee durven zeggen. Hoe dan ook, maag vol en op naar de overdekte markt, de pasar …….

Overvol, bloedheet en eigenlijk willen we enkel vers fruit kopen. Iets dat we op iedere straathoek dachten te vinden hier op Java. Niet dus en dus worstelen we ons door de overvolle stalletjes en de mensenmassa. Helemaal boven vinden we bananen, mandarijnen en longans.

Inmiddels hebben we het zo enorm warm en kleven we als zweterige plakband aan elkaar en alles waar we tegenaan komen, dat we alles laten voor wat het is, een betjak regelen en ons naar huis laten brengen. Douche en een dutje. Wahhh… de jetlag? De warmte? Een heel jaar werk en school? Geen idee, maar we zijn doodop en slapen een gaatje in de dag. Tegen de tijd dat de zon onder gaat zijn wij weer boven Jan.

Jerrel heeft een plek uitgezocht waar we nasi gudeg gaan eten. (Broodvrucht-gerecht met rijst). En daar gaan we weer met betjak de bult af en aan tafel. Het smaakt prima. Eigenlijk heel erg als thuis. Met mijn ogen dicht zou ik dit bordje eten zo bij Thea thuis kunnen krijgen. Dat zegt wat over dit restaurant of over Thea’s kookkunsten. Lekker.

Nog even een stukje avondmarkt en dan is de koek toch echt op. Terug naar het hotel voor een heerlijk nachtje lang slapen, want morgen doen we kalm aan…mmmm

Elke