Dag 9 en 10 …. Brrrr omo

Surabaya is met ongeveer 2,5 miljoen inwoners na Jakarta de grootste stad in Indonesië. Het is er wat georganiseerder, ruimer opgezet en groener vergeleken met de hoofdstad, maar het verkeer is er in ieder geval even druk. Wij wilden dan ook zo snel mogelijk hier weg, nadat we onze trips naar de vulkanen Bromo en Ijen hadden geregeld bij een travel agent (Haryono) vlakbij ons hotel. Meer hadden we echt niet te zoeken in Surabaya.

Het ontbijt in het hotel was het beste en meest uitgebreide tot nu toe. Diverse sapjes, vers fruit, naast de gebruikelijke dingen ook diverse niet alledaagse Indonesische hapjes. Echt heel goed!

Om 13.00 uur zijn we opgepikt door Hadi, onze chauffeur voor de komende 3 dagen. De meeste Indonesiërs zijn tenger en klein van stuk … zelfs onze Noa voelt zich vaak een reus. Hadi was het tegenovergestelde … eigenlijk zijn we tot dusver geen dikkere Indonesiër tegengekomen. Hadi bleek een hele vriendelijke, attente, behulpzame kerel te zijn en een uitstekende chauffeur die zijn rijstijl perfect aan de situaties aanpaste. Als we onderweg sliepen hield hij er rekening mee en reed hij voorzichtig over de gaten in de weg. Ook nam hij geen onnodige risico’s bij het inhalen bijvoorbeeld omdat hij merkte dat we het soms wel erg spannend vonden. Hij kon bovendien behoorlijk Engels en kon vaak tekst en uitleg geven als we iets wilden weten. We zijn naar Nadia Guesthouse in Cemoro Lawang gereden waar we zijn ingecheckt. Daar hebben we bij aankomst direct een 4-wiel jeep gehuurd die ons voor dag en dauw naar een uitkijkpunt zou brengen voor de zonsopgang over de Bromo.

Klop, klop, klop klonk er om 3.00 uur op onze deur.,,, wake-up call. Slaapdronken kleedden we ons aan … uiteraard meerdere laagjes kleren, want bovenop de Bromo is het behoorlijk koud. Een halfuur later zaten we in de jeep op weg naar boven. Onze chauffeur leek wel een formule 1 coureur die op het smalle en kronkelige weggetje hoog in de bergen iedereen voorbij ging. Er was een stuk dat we door de kratervlakte reden, zoals in de woestijnrace Parijs-Dakar alles Kris kras door elkaar heen. De ene na andere jeep en brommer werd ingehaald en toen we aankwamen snapten we ook waarom…. onze chauffeur wilde niet de laatste zijn!

We telden ongeveer 150 jeeps vanaf het punt dat we te voet moesten. Achter ons stonden er nog minstens evenveel, dus kom je in totaal 300 jeeps die achter elkaar aan beiden kanten van de weg waren geparkeerd. Ik schat dat 1.500 mensen hun weg naar boven probeerden te banen op een smalle bergweg. Tussen de horde door zoefden bromfietsers opdringerig om hun diensten aan te bieden voor een rit achterop. Jeeps manoeuvreerden hier en daar ook nog eens tussendoor op zoek naar een parkeerplaats of om te draaien. Het was goed uitkijken, want je werd anders gewoon van je sokken gereden of het ravijn in geduwd. In het donker was het een haast surrealistische ervaring … de chaotische kakofonie van knetterende brommers en geschreeuw met stinkende uitlaatgassen in de ijle lucht op 2000 m hoogte. Boven waren er bovendien verkopers die jassen, dekens, sjaals of andere warme kledingstukken probeerden te slijten. Want koud dat was het zeker.

Boven op het uitkijkpunt was het dringen voor een goed plekje. Die waren helaas allemaal al bezet. Uiteindelijk stonden we achter een Nerderlands stel uit Venray dat op de balustrade was geklommen. Ze waren zo vriendelijk ons af en toe op hun plekje te laten staan. Het uitzicht was adembenemend! De zon kwam op en de Bromo onthulde zich voor onze ogen. Buitenaards mooi en bijna niet te beschrijven. Er waaide een ijskoude wind en de drie lagen kleding waren geen overbodige luxe. Op een gegeven moment had ik geen gevoel meer in mijn handen en kon ik mijn camera niet meer goed instellen.

Nadat we genoeg hadden gezien, gingen we op zoek naar onze jeep. Onderweg stopten we bij een van de vele stalletjes voor een instant mie soep om ons een beetje op te warmen. Yara had gelukkig een fotootje gemaakt van het kenteken van onze jeep en Elke had zoals in Hans en Grietje bij de klim omhoog het aantal jeeps geteld, dus we vonden onze chauffeur eenvoudig terug.

De rit terug door de grote krater zandvlakte bij daglicht had veel weg van de film “Mad Max”. Diverse jeeps en brommers stoven kris kras door de zandvlakte hun eigen spoor volgend, met enorme stofwolken in hun kielzog. De volgende stop was aan de voet van de Bromo krater. Een wandeling van ongeveer 40 minuten omhoog naar de kraterrand. Ook hier een mensenmassa, de meesten te voet. sommigen lieten zich rijden op een paard (naik kuda). Het laatste stukje klim was een trap met 252 treden om een blik in de rokende krater te kunnen werpen. De lokale bevolking werpt regelmatig offers in de krater om deze slapende reus gunstig gestemd te houden.

Onze trip naar de Bromo was absoluut de moeite waard. Ondanks het feit dat Ik hier 20 jaar geleden al eens was en de tijden compleet zijn veranderd. Toen stonden ik met hooguit 25 man op de kraterrand te kijken naar de zonsopgang … nu met 1.500 en in hun slipstreamm een heleboel jeeps en scooters. Als je alle drukte wegdenkt, dan is en blijft de Bromo een geweldige, onvergetelijke, bijna spirituele ervaring.