Dagje shoppen in Ambon

Een beetje cultuur en een beetje winkelen. Dat moet lukken in Ambon, dus trekken we na een laat ontbijt erop uit.

We lopen naar fort Victoria, duidelijk aangegeven op onze kaart en niet ver van ons hotel. Maar eenmaal ter plaatse zien we in het park een standbeeld van Pattimura voor het gouvernementsgebouw, maar geen fort. Dus vragen we iemand de weg en zoals zo vaak de afgelopen tijd begrijpen we de man niet, dus wenkt hij dat we hem moeten volgen. We steken de drukke weg over, naar wat een militair complex lijkt. Bij de poort neemt een soldaat het van onze gids over en begeleid ons verder over het terrein. We lopen tussen wat huizen en barakken en als we bijna bij de entree van het complex zijn, laat de militair weten dat we moeten wachten. Hij overlegt met wat soldaten die bij de wachtpost staan en dan komt een hogergeplaatste. Helaas het fort is gesloten. Oftewel, het ligt binnen de grenzen van het militaire complex en daar hebben we niets te zoeken. O ja, en of we niet door de poort maar erlangs willen lopen.. De poort is voor officiële gasten.

Niet getreurd, we steken de drukke straat nogmaals over want daar staat de … Gong. Het symbool van verdraagzaamheid tussen de verschillende geloven. Moslim, Christen, Hindoe, etc.

Op die gong wil ik wel een dreun geven. Maar ook hier helaas, ze zijn het parkje rondom de gong aan het restaureren. Daar staan we dan. Binnen 30 minuten door ons culturele programma van deze dag. Dan maar naar de city Mall. Noa en Yara zijn op zoek naar een paar leuke schoenen of zo. Fijne bijkomstigheid van de Mall midden op de dag is, dat we er even beschermd zijn tegen de extreme hitte. We pakken een busje dat ons naar de busterminal brengt.

Tegenover ons zit een tienermeisje en haar oma. Ze kijken ons nieuwsgierig aan. Ik probeer een praatje te maken en het lukt zowaar om de naam van onze bestemming (dIe op het busje moet staan) te noteren.

Eenmaal op het busstation begint het grote getrek. De buschauffeur wil ons wel brengen tegen een uiteraard veel te hoge prijs en voor we het weten zijn er nog wat andere chauffeurs die het op ons gemunt hebben. Het tienermeisje trekt aan mijn shirt en schut nee met haar hoofd en zegt haar te volgen. Ik zie dat ze zich schaamt voor de mannen en dus lopen we in ganzenpas over het busstation, door een markthal en een straat door vol kraampjes en stalletjes. Daar propt ze ons in een busje en steekt haar duim op. We bedanken haar en haar oma, vervolgen onze weg en rekenen gewoon de normale vaste lokale bustarief af.

De MCM Maluku City Mall is een samenraapsel van kleine en grote winkels.

We slenteren wat rond, Yara en Noa passen wat en we gaan zitten voor een beker ijskoffie. Op de bovenverdieping zijn wat hippere winkels en daar vinden we leuke kleding en te gekke Al Stars gympen. We weten niet zeker of ze echt of nep zijn, maar ze zien er top uit en ze zitten goed. De prijs is een stuk vriendelijker dan thuis. Dus verlaten we de Mall, na wat te hebben gegeten in een van de eetkraampjes, met een paar dozen met schoenen, wat nieuwe broeken en ander leuks. Dat wordt extra kilo’s slepen in die rugzakken de komende weken…

Elke