Durian – de koning der vruchten

Je houdt ervan of je verafschuwt het… er is geen tussenweg. Ik reken mezelf tot eerstgenoemde categorie en kan de geur van durian al van grote afstand herkennen. Je kunt me ook midden in de nacht voor een durianschranspartij wakker maken.

Het is zoeken geblazen. Durian vindt je namelijk niet overal. Deze stekelige stinkvruchten worden meestal op een andere plek verkocht dan al het ander fruit. De geur houdt klandizie op afstand en dat is niet goed voor de handel. Zelfs luchtvaartmaatschappijen weigeren durians aan boord te nemen. Je krijgt er zowel letterlijk als figuurlijk lucht van. Het is daardoor onmogelijk om het ergens ongemerkt mee te smokkelen.

De durian groeit in hoge bomen en als ze rijp zijn vallen ze naar beneden. De vruchten hebben de grootte van een forse meloen. Ze zien eruit als gevaarlijke, middeleeuwse knotsen met scherpe spikes, maar dan in het groen. Je wilt zo’n ding echt niet op je hoofd krijgen.

De geur van durian is te omschreven als een zware, dikke, rotte vuilnisbaklucht vermengd met een vleugje vanille.De echte kenners herkennen een goede durian aan zijn geur en aan bepaalde uiterlijke kenmerken. De ouderdom van de boom, de dag in het seizoen, het ras… allemaal factoren die de geur en smaak van de durian bepalen. Ik kan me heel goed voorstellen dat de indringende geur bij sommige mensen de neiging tot kotsen opwekt. Maar niet bij mij, want ik ben een absolute liefhebber.

Alle lekkernij zit verstopt achter het stekelige pantser in de vorm van grote pitten, omhuld door een laag romig vruchtvlees. Het vruchtvlees heeft de consistentie van banketbakkersroom. De smaak is moeilijk te beschrijven, maar ik doe een poging. De eerste hap proeft een beetje als zoetbittere prei, maar het wordt gevolgde door een fleurige, smeuïge, romige honingzoete, gefermenteerde alcohol-vanille smaak. Als de durian wordt opengespleten – dit doe je door het op de grond te gooien en met een mes verder te openen – komen de kamertjes met al dat lekkere vruchtvlees bloot te liggen. Yummie!!!!

Jammer genoeg reizen we niet in het durian seizoen en komen we sporadisch tegen. Maar onderweg heb ik ze een paar keer gezien. Op Ternate, twee keer een kraampje aan de kant van de weg. Toen we echter een dag later weer langs gingen, waren beide kraampjes, spijtig genoeg, leeg en verlaten. Bij villa Ma’Rasai heb ik weliswaar genoten van homemade durian roomijs, maar het voelde als een schrale troost. Op de markt in Ambon heb ik gelukkig weer durians gespot en toen heb geen moment geaarzeld. Ik heb er meteen een gekocht…. en de dag erop weer een. De dames hebben op veilige afstand toegekeken hoe ik me tegoed heb gedaan aan de absolute koning der vruchten.

Jerrel

P.S. Durian eten is niet zonder gevaar. Als je het combineert met een lekkere koele Bintang bier, kan het zomaar gebeuren dat je hart het begeeft door een overdosis aan alcohol.