File in de jungle

In de haven van Padangbai leggen we aan aan dezelfde steiger als waar we zijn vertrokken. Een lapjesdeken van verweerd en rot hout, beton en verroest staal… voor zover je kunt zien.

De aanlegsteiger waar de boot aanmeert staat vol met massa’s toeristen, taxichauffeurs en verkopers van allerlei waren. Terwijl de boot leegstroomt en de steiger nog voller raakt, worden de tassen en koffers van boord op een stapel gegooid. Er ontstaat chaos en wanorde want mensen graaien om zich heen naar tassen en bagage.

Er wordt geduwd en getrokken en het is een wonder dat er geen mensen van de steiger in het water vallen.

Schuifelend lopen we naar de uitgang en ik bekijk ondertussen de reizigers die overduidelijk al een tijd staan te wachten. Hun gezichten vermoeid, geïrriteerd, maar ook verwachtingsvol omdat de zojuist aangekomen boot betekent dat ze wellicht binnen afzienbare tijd verder zullen reizen. Ik herinner me de gezichten op onze heenreis. Het was opvallend dat de mensen die zojuist waren aangekomen stuk voor stuk bedrukt of in elk geval niet opgetogen leken. Dat begrijp ik nu volkomen. Het lijkt onmogelijk om in de chaos enigszins wegwijs te worden. We hebben een kaartje voor gaan de bus naar Sanur, maar waar die vertrekt en welk van de vele busje het dan moet zijn?

In Nederland heerst structuur. Er zijn vertrektijden en haltes. Er zijn rijbanen voor bussen, auto’s, fietsers en voetgangers. Hier is de beschikbare ruimte van iedereen.

Chaos zo op het eerste gezicht. Pure chaos. En toch..toch lijkt zich ook in deze chaos structuur te bevinden, want binnen 10 min zijn we ogenschijnlijk vanzelf uit de menigte gefilterd en hoewel ik niet weet hoe, zitten we met nog acht andere reizigers in een busje naar Sanur. Orde in de chaos. Mijn Nederlandse hokjesgeest kan het nauwelijks bevatten. Als er hier van enige structuur sprake is, dan heb ik deze volledig gemist. Maar het werkt! En het is niet de eerste keer dat ik me verwonder over de Aziaten en hoe zij telkens hun weg vinden in schijnbare chaos.

En dan staan we ineens stil, midden in de jungle.

We staan in een file. Wat een heerlijke structuur! Gewoon een rij van heel veel auto’s, busjes en brommers. Prima te overzien!

Ik geniet!

Elke