Dit mooie, kleine eilandje is bekend geworden door de film “the beach” met een jeugdige Leonardo Di Caprio. De opnames zijn hier geschoten. Mede daardoor heeft Koh Phi Phi een enorme aantrekkingskracht. Uit alle windstreken komen de reizigers erop af. We horen hier om ons heen zo een beetje alle internationale talen. Er is helemaal niets overgebleven van het paradijselijk beeld uit de film. Het middenstuk dat de twee eilanddelen met elkaar verbindt, is helemaal volgebouwd met een haven, winkeltjes, eetgelegenheden, verblijf accomodaties en andere diensten. Maar als je door alle toerisme heen kijkt, dan is Koh Phi Phi nog steeds een mooie, gezellige en relaxte plek om te toeven.

Koh Phi Phi is allang niet meer behouden voor backpackers die overigens nog steeds de mainstream vormen. Tegenwoordig komen steeds meer “chartertoeristen” die je herkent aan de gigantische rolkoffertjes die ze over de steegjes en het strand achter zich aan trekken. Ze moeten hun bagage zelf dragen, want op het eiland zijn geen taxi’s, tuk-tuks of scooters die hen kunnen helpen. Echt luie toeristen vinden wel een weg. Ze betalen fors voor een drager die hun koffer op een duwkar voor hun meenemen. Voor de lokale middenstand is er geen andere manier dan de duwkar om koopwaar of voorraden te vervoeren.
De extreem luie toeristen gaan zelf tussen de koffers zitten en laten zich duwen… te gênant voor woorden.

Ook zien we veel daytrippers die vanuit Phuket, Krabi of andere eilanden een kort bezoekje brengen aan Koh Phi Phi. Ze komen, kijken wat rond en vertrekken dan weer. Telkens als er een boot in de haven aankomt, is het eventjes een drukte van jewelste. Overdag merken wij niet zo veel van de vele toeristen, waarschijnlijk ook omdat het nog geen hoogseizoen is. Maar ’s avonds en in de nachtelijke uren komt Koh Phi Phi pas echt tot leven. Iedereen kruipt uit zijn holletje… Uitgeslapen, terug van het duiken, het snorkelen, het kajakken of eilandtoeren… het nachtleven kan beginnen.

De restaurantjes lopen dan langzaam vol. Op het strand zijn vuurshows en er klinkt harde techno-house muziek vanaf de barretjes. In het centrum spelen enkele live bandjes bekende hits. Het publiek zingt luidkeels mee, steeds harder naarmate de avond vordert en het bier en de cocktails vloeien. Noa en ik vermaken ons prima en zingen in volle borst mee.

We twijfelen de volgende ochtend om een snorkeltoer te boeken, maar met de teleurstellende ervaring van Koh Lanta in gedachten, laten we dat aan ons voorbij gaan. In plaats daarvan huren we een kajak en peddelen richting Monkey Beach, een strandje niet al te ver om de bocht van de baai. Als we daar aan wal gaan, komen enkele apen brutaal richting onze kajak gesneld om te kijken of er iets eetbaars te halen valt. Ik ben op mijn hoede en even lijkt het dreigend, maar gelukkig verdwijnen ze snel terug de andere richting op.
We genieten ongestoord van het zachte, witte zand en zwemmen in de warme zee. Nadat we ook wat foto’s hebben geschoten, kajakken we terug en rekenen we af voor vier uurtjes kanohuur.