Van Kuala Lumpur naar Bunaken

Na een korte overnachting in het Sri Enstek hotel vlakbij Kuala Lumpur airport, vervolgen we onze reis via Jakarta naar Manado.

Het plan is om in 1 keer door te gaan naar
Bunaken, een klein koraaleilandje voor de kust van Manado. Het betekent vroeg uit de veren. De paar uurtjes slaap in een normaal bed zijn een welkome onderbreking, maar een wekker die om 4.15 uur afgaat, voelt wel heel erg vroeg. Zeker met 13.500 km vers in de ‘benen’. Buiten is het nog donker. De dames pakken nog snel een geroosterd sneetje brood met jam. Ik sla het ontbijt over…geen honger. Om 5.15 uur staat de shuttlebus voor het hotel en dropt ons op het vliegveld. Normaal een rit van 25 minuten. Het worden er 40, omdat de chauffeur ons per abuis naar de verkeerde terminal brengt en een flink blokje om moet rijden. Gelukkig zijn we nog ruim op tijd voor onze vlucht. In Jakarta krijgen we onze 30-dagen toeristen visum. Na een korte stop op het uitramodern, nieuw aangelegde terminal, vliegen we door naar Manado. We weten op dat moment nog niet precies hoe we naar Bunaken moeten komen.

Manado is de hoofdstad van Noord Sulawesi.

Met ongeveer 70.000 inwoners heeft Manado meer weg van een kleine provinciale stad. Er zijn geen snelwegen en de verkeersinfrastructuur is verre van modern. We nemen een taxi rechtstreeks naar de haven. In het vliegtuig heb ik bij mijn buurman nagevraagd wat de taxirit normaal zou mogen kosten. Altijd handig om dit soort voorkennis te hebben bij het onderhandelen. De taxirit (100.000 rupiah = ongeveer 7,50 euro) duurt een uur. Vooral in het centrum van Manado staan we geregeld vast. Te veel auto’s en bromfietsen. Het verkeer lijkt een complete chaos, vooral bij opstoppingen passeert iedereen elkaar linksom of rechtsom op de 2-baanswegen, zodra er maar een gaatje is. En toch vindt het allemaal zijn weg en geeft men elkaar gewoon de ruimte. Zo wonderlijk om te zien hoe respectvol het er aan toe gaat.

We arriveren rond 16.00 uur in de haven en weten inmiddels dat we de enige openbare boot van 14.00 uur hebben gemist. Maar we weten ook dat er incidenteel andere boten varen, maar waar en bij wie? Uiteindeljk spreekt iemand ons aan die voor 600.000 rupiah ons naar Bunaken wil brengen. Gewillig laten we ons meevoeren. Uiteindelijk betalen we 500.000 (ca. 35 euro) voor de overtocht in een volgepakt transportbootje, waarmee de locals van eiland naar eiland hoppen. Ze vervoeren alles en iedereen tegen betaling. Zodra de boot vol is, vaart men uit. En toeristen zoals wij betalen natuurlijk de hoofdprijs.

We gaan aan boord en nemen een plekje in het ruim. Het duurt een poos voordat we doorhebben waarom de vrouwen zo giechelen. Het ruim is namelijk gereserveerd voor vrouwen, kinderen en vracht. Een haan tussen de kippen?.. Die hoort daar niet. Mannen behoren buiten op het dek of op het dak te zitten. Uiteindelijk mag ik plaats nemen tussen de mannen en geniet op de voorsteven van een schitterende zonsondergang.

De kapitein heeft weinig tot geen zicht voor zich en vaart zo goed als blind. Hij wordt daarom geholpen door een navigator naast me die steeds visuele handgebaren maakt. In dit geval staan de beste stuurlui zeker niet aan wal!

Na ongeveer een uur arriveren we op Bunaken en worden hartelijk ontvangen door een paar nieuwsgierige locals, die direct allerlei tochtjes aanbieden en ons wel even een lift willen geven naar ons onderkomen. 1 voor 1 worden we met de rugzak afgezet bij Daniels homestay.
We zijn geland en gaan gelijk gestrekt na twee dagen reizen. Selamat Tidur!

Jerrel