Reisblog Azië

Dag 7… Wereldwonderen

Vanochtend werden we voor de verandering niet door de luidspreker van de moskeeën gewekt, maar door de wekker van mijn telefoon … 3.30 was wel heel erg vroeg. Nog enigszins slaapdronken kleedden we ons aan en pakten we onze spullen die we de avond ervoor reeds gelukkig al hadden klaargezet. Een half uur later waren we onderweg richting Borobudur. In een gehuurde auto voor de hele dag met privechauffeur, Ganda. We zaten al direct te gissen naar zijn leeftijd, omdat hij er wel erg jong uitzag. Ganda bleek 25 jaar en was onlangs in december getrouwd. Na zijn studie autotechniek is hij voor het hotel als chauffeur gaan werken. Ganda’s Engels was ongeveer net zo goed als Jerrel’s Bahasa 🙂 … dus we hadden alle handen en voeten nodig om met elkaar te communiceren.

Een klein uurtje later reden we het hek binnen van het onderzoekscentrum en tevens hotel. Door een medewerker werden we meegenomen naar de achteruitgang. We kregen een sarong om en een zaklamp mee en werden het terrein afgeleid. Die zaklamp was nodig. Het was er stikdonker. Er daar stonden we dan onder aan de voet van de Borobudur. Na een klim via de steile oostelijke trap kwamen we boven aan. Hier hebben we met nog zo’ n 40 anderen de zonsopgang op de Borubudur mogen meemaken. Het licht dat langzaam over het immense bouwwerk strijkt en telkens meer details prijsgeeft is sprookjesachtig. Iedere hoek is fotogeniek en dus blijf je plaatjes schieten. Het is met recht een van de wereldwonderen. De symmetrie, het vakmanschap, de ligging tussen de vulkanen en bergen omringt door rijstvelden is fabelachtig. Giet daarover heen nog een laagje mist en wat bewolking rond de bergen, vermengt met wat roze rode luchten en je krijgt pure mystiek. Je zou er met gemak weken kunnen doorbrengen om alle verhalen in de reliëfs te ontdekken.

Rond 6.30 zaten wij vol met indrukken en begonnen de toeristen toe te stromen. Tijd om te gaan naar onze volgende stop: mendut tempel. Vlak naast een eeuwenoude ficus staat een eeuwenoude tempel met een bijzondere buda. Wie weet wat die twee samen al aan zich voorbij hebben zien trekken… De buda zit binnen, Niet in kleermakerszit, maar met de voeten op de grond. Lekker aards. Dat sluit mooi aan bij onze volgende stop, het dorpje Nglipoh.

Hier wordt keramiek geproduceerd. gelegen Midden tussen de rijstvelden en heuvels. De rit erheen is al een avontuur. Overal is een soort kalme bedrijvigheid. Mensen die het land bewerken, eten aan de weg verkopen, kokosnoten verzamelen of rijst drogen. Maar daar midden in de rijstvelden gaat alles in zijn eigen tempo. Een paar kippen lopen over het pad, kinderen hangen gelaten in een slendang op de heup van oma, hier en daar loopt een vrouw met een onwaarschijnlijke lading gras op haar hoofd. Dan zien we overal mensen potten draaien van klei. Op een kleine draaitafel die rondwervelt ontstaat binnen een paar tellen een pot. Tientallen liggen te drogen in de zon of te bakken in een open hut die dient als oven.. De rust. Onthaasten gaat hier vanzelf. Maar de zon stijgt en we willen vandaag nog zoveel zien…

Ganda brengt ons naar een uitzichtpunt waar we de merapi in bijna volle glorie kunnen bewonderen. De bewolking hangt rond de top en het ziet ernaar uit dat we nog een bui kunnen verwachten. We bekijken het bijbehorende museum en dan hebben Noa en yara er eigenlijk wel genoeg van. Na familie beraad gaan we toch nog even verder en bekijken een tweede museum dat helemaal aan vulkanen is gewijd. Helaas voor ons stortregent het ondertussen. Een uitstapje naar een tweede uitkijkpunt is geen optie. Daarbij is iedereen inmiddels echt gaar.

Om 16.00 uur zijn we terug bij het hotel waar we even opfrissen, rusten en omkleden, want Ganda brengt ons nog naar prambanan. Eerst echter eten bij de Chinees met ster. Onze ontdekking van gisteren. Ganda eet mee en geniet net als wij van het lekkere eten. Als we bij het tempelcomplex aankomen is het al donker. Gelukkig zijn er nog kaarten voor het Ramanyana ballet met gamelan orkest. We worden getrakteerd op een kleurrijke dansvoorstelling waar we vooral onder de indruk raken van de vele gedetailleerde handbewegingen. Met de tempel als achtergrond in de inktzwarte lucht en een groot open vuur in het openluchttheater is het spektakel compleet. Zitten we midden in een van de vecht-dans scène, vliegt er plotseling een vliegtuig laag over het theater… waren we toch even vergeten dat we buiten zaten.

Dag zeven was lang en vol met indrukken. Morgen verlaten we Yogjakarta.

Elke