Reisblog Azië

Dag 2 … Weg!

“Weg” is een bijzonder begrip. Weg bestaat alleen als iets of iemand daar is waar hij normaliter niet zou zijn. Ergens vandaan gaat. Wij zijn nu dus weg, van huis in dit geval. Noa’s rugzak is ook weg. Met dit verschil dat de rugzak niet daar is waar hij zou moeten zijn of waar je hem zou verwachten en wij wel.. Wij in Singapore, Noa’s rugzak ergens tussen Abu Dahbi en Brisbane, ofzo.. Haar rugzak heeft besloten zelf te gaan reizen.

Gisterenavond na een vlucht van 8,5 uur, wachten we als gewoonlijk bij de bagageband en al snel komen onze rugzakken langs geschoven. 1, 2, 3….3……3……nog steeds 3…. Een behulpzame bagagemedewerkster zegt ons nog een een paar minuten geduld te hebben, er is nog een karretje met koffers onderweg. De minuten tikken weg en de paar minuten worden een half uur. Uiteindelijk volgen we dezelfde mevrouw naar de “lost and found” office, want er lijkt iets te zijn mis gegaan in Abu Dahbi. Dat dit ons net nu moet overkomen… Terwijl Jamil en zijn gezin vrolijk (vrienden van Jerrel uit Singapore) naar ons zwaaien vanuit de vertrekhal om ons mee te nemen naar hun huis, zitten wij te wachten in het kantoortje. Alleen dat kantoor is al goed voor een verhaal. Tig medewerkers die druk zijn met vooral heen en weer lopen en slechts 2 mensen achter een buro om iedereen te helpen, want met ons zijn nog 6 mensen de klos. “Dit is al de tweede keer dat me dit overkomt”, verzucht een meneer naast me, terwijl we geduldig wachten op onze beurt. Dik een uur later zijn we klaar. Formulier ingevuld en daar gaan we dan, 1 rugzak minder en een papiertje met telefoonnummer rijker. Noa kijkt sip. Begrijpelijk … het is vreselijk balen om zo de vakantie te beginnen.

Even later worden we hartelijk begroet door Jamil en Jamilah en hun dochter Fahrana en zoeven we in hun auto naar het appartement niet ver van het vliegveld. Geen idee wat we precies hadden verwacht, maar Singapore bij nacht doet denken aan België… De verkeersborden en het licht op straat. Zo ver weg en dan het gevoel dat je bijna thuis bent. Best gek.  Even later – het is inmiddels 01:30 in de ochtend – genieten we van een heerlijk warme douche, een kop thee en een bed. Wat een luxe na zo’n lange vlucht waar je toch behoorlijk verkreukelt uitkomt. En om 19.00 Nederlandse tijd gaan we naar bed…nog effe wennen aan het tijdsverschil en de warmte. We zijn nu al dol op de ventilator.

Elke