Vandaag is een reisdag. Dit betekent dat we helaas tijd kwijt raken aan inpakken, uitchecken, verplaatsen, hotel vinden, wegwijs geraken in een nieuwe omgeving, maar bovenal aan wachten. Daar is geen ontkomen aan als je naar een andere stad verkast. In ons geval naar Osaka.

We lopen bepakt en bezakt van ons hotel naar het metrostation Kameido. Vanuit hier moeten naar het Centraal station van Tokyo, waar de Shinkansen op de seconde op tijd vertrekt. Deze hogesnelheidstrein raast met 200-300 km per uur in 3 uurtjes van Tokyo naar Osaka. Opmerkelijk is het aerodynamisch design van de trein in de vorm van een eendenbek. Dit voorkomt dat er een knal ontstaat als de trein sneller dan het geluid uit tunnels komt.

De treinrit is comfortabel, met meer dan genoeg beenruimte en stoelen die heel ver achterover klappen. We hebben vooraf twee plaatsen gereserveerd, maar je kunt in principe ook in een van de niet-gereserveerde coupes zitten, mits er plek is uiteraard. Yara en ik zijn zo moe, dat we bijna de hele treinrit slapen. Alleen op het eerste deel van het traject hebben we een aardig beeld gekregen van het Japanse platteland.

We arriveren rond 14.00uur bij ons AirBnB verblijfadres vlakbij de wijk Namba. We kunnen er jammer genoeg nog niet, hoewel we dat van te voren hadden gevraagd. De schoonmakers zijn nog niet geweest. Ook onze rugzakken kunnen we niet stallen. We nemen al onze bagage mee en gaan op zoek naar wat te eten. We kunnen nog net voor sluitingstijd terecht in een klein noedel bar. Via een automaat buiten bestellen en betalen we onze noedels. Dan pas mogen we naar binnen om plaats te nemen. Japanners zijn overigens gek op automaten. Je ziet ze overal. Zo staat er echt op bijna iedere hoek van de straat een drankautomaat, waar wij bij het warme weer overigens vaak van gebruik maken.

Om de tijd te doden en de vermoeidheid in onze benen te belichten, nemen Yara en ik een massage bij een Thais massagesalon vlakbij in de buurt. De massage is OK. Ik heb slechtere en ook betere massages gehad. Dank zij deze energieboost, lopen we een stuk ontspannender naar ons appartement en settelen we ons op ons nieuwe plekke.  Nadat we ons hebben opgefrist, verkennen we de populaire wijk Dotonbori op tien minuten loopafstand.

We gaan als eerste het Stadium One Arcade gebouw in. Zeven verdiepingen vol digitaal en non-digitaal entertainment. Van gokkasten tot kermisgrijpers. Van bowlingbanen tot pooltafels. Van simulatoren tot karaoke.

We worden helemaal gestoord van al die bliepjes, muziekjes en knipperlichtjes en houden het al heel snel voor gezien, nadat Yara tevergeefs twee pogingen heeft gewaagd om een grote Elmo knuffel te grijpen.

Wat zullen we eten vandaag? Dat is iedere avond de hamvraag. Er is zo ontzettend veel om uit te kiezen. Het aanbod lijkt ook vaak op elkaar, maar dan ietsjes anders. De meeste menu’s hebben fotootjes zodat je enigszins kunt zien wat je op je bord krijgt. Maar niet altijd is er een Engelse vertaling, waardoor het gissen blijft.

We gaan vanavond voor de okonomiyaki, een mix van noedels, groentes, vis of vlees en kruiden dat als een pannenkoek dubbel wordt gebakken. Heel lekker… vooral met een ijskoud biertje erbij. Na ons avondmaal lopen we via de drukke hoofdstaat terug naar ons appartement.

Het nachtleven van Osaka begint, maar wij gaan lekker slapen om de volgende ochtend vroeg op te staan voor een dagtrip naar Kyoto, de culturele hoofdstad van Japan.

Jerrel