Togian in 1 dag bereikt ….

Bestemming bereikt!!!
Togian Islands.
Het is ons gelukt om van Makassar naar Togian te reizen in 1 dag. Het is dus te doen, maar dan moet ook echt alles mee zitten.

De busrit van 4 uur van Poso naar Ampana is de eerste te nemen horde. Onze chauffeur lijkt erg veel haast te hebben. Even later wordt mij duidelijk dat hij tijd had verloren door ons op te pikken van het vliegveld… Niet zijn normale route. Hij houdt daarom het tempo er flink in om zo tijd in te lopen. Onderweg pikt hij nog 3 andere passagiers op, waarvan de laatste een paar flinke dozen heeft die naar vis ruiken. Onze backpacks moeten uit de kofferbak om plaats te maken. We nemen ze onder de voeten, maar dat is ok. Liever dat, dan rugzakken die uren in de wind stinken.
In de bebouwde kom geeft onze chauffeur al toeterend extra gas en scheert soms rakelings voetgangers, overstekende honden, kippen of verdwaalde geiten voorbij. Zijn stuur vertoont behoorlijk veel speling en hij moet behoorlijk veel stuurbewegingen maken en steeds corrigeren. Ik moet toegeven, rijden kan die man wel! Als we op volle snelheid tegenliggers tegemoet rijden, moet ik moeite doen om rustig te blijven. Het gaat allemaal wonderwel goed. Op een gegeven moment ga je gewoon vanzelf mee met de flow… Je moet wel anders wordt je gillend gek.

Het is bloedheet als we in de haven van Ampana aankomen. Geen boot …. wel een boot? Vandaag niet, morgen wel en dan weer niet? Tja … Wie moet je geloven? We kunnen in de haven niet om Ulfah alias Miss Harbour heen, een indonesische dame die ons in goed Engels aanspreekt. Ze nodigt me uit in haar office waar ze informatie geeft over alle accommodatie op de eilanden. Ulfah tipt ons ook om een vissersbootje te charteren, dan zijn we dezelfde avond nog op onze bestemming. Ze wijst me zelfs aan welk bootje het is. Ik hoop dat het een grote boot is, maar het blijkt zo’n kleine perahu (kano) met aan beide kanten stabilisatoren van bamboe, zodat hij niet kan omkiepen. We wikken en wegen, en besluiten de overtocht te wagen. We willen gewoon z.s.m. naar de overkant.

De 3,5 uur durende boottocht verloopt vlekkeloos. De zee is kalm en we worden getrakteerd op een schitterende zonsondergang. In de verte zien we boven land achter ons de wolken stapelen. Af en toe een bliksemschicht. Dat betekent regen, maar gelukkig is het gerommel heel ver weg. De hemel boven ons helder en nadat de duisternis valt, varen we in de zilverblauwe maneschijn. Er is genoeg licht om te zien waar we varen. Wat een heerlijke nacht!!

Doodmoe ploffen we in ons bedje. We hebben een houten kont van zitten op de harde planken van het vissersbootje. Slapen is het enige wat we nu willen. Het is inmiddels donker en we nemen de eerste beste accommodatie waar ons bootje aanmeert: Poyalisa, een van de twee verblijfplaatsen die er zijn bij Bomba, op het allereerste eiland vanuit Ampana. We hebben in het duister geen idee hoe het er allemaal uitziet, maar morgen zien we wel verder. We sluiten voldaan onze ogen na een lange dag vol indrukken.

Jerrel