Tokyo is immens groot. Dat is ook niet gek met 9,7 miljoen inwoners. Het is gewoonweg onmogelijk om alles wat de stad te bieden heeft, te zien in een paar dagen, dus zijn we genoodzaakt keuzes te maken. Via het internet pikken we wat tips voor een dagprogramma. Deze leidt ons door drie verschillende wijken. Zo krijgen we in 1 dag een behoorlijk divers beeld van de stad. ‘s Avonds terug in het hotel worden we opgeschrikt door een aardbeving. Het gebouw schudt ongeveer een halve minuut heen en weer. Wij vluchten naar buiten… als enige staan we op straat. Volgens de medewerker achter de balie is er niks aan de hand. Gebeurt zo vaak in Tokyo.

We staan om 7.00 uur op en pakken de metro naar de vismarkt Tsukiji waar we ontbijten met sushi. Om 8.30 uur staan bij nagenoeg alle sushi restaurantjes al rijen mensen voor de deuren. We bekijken overal snel de menukaarten en besluiten naar binnen te gaan bij de goedkoopste, waar het bovendien nog niet vol zit.

Zou het wel lekker, vraag ik me af? We bestellen elk een plankje en bij de eerste hap kijken we elkaar verlekkerd aan. Hmmmm…de beste sushi ooit!!! Perfect gekookte rijst en superverse vis. Tja, niet gek zo vlakbij de visafslag.

Als we ons buikje vol hebben lopen we over de vismarkt en kijken we onze ogen uit. Zoveel verschillende soorten vis, schepdieren, groot en klein. Om te watertanden….een ware walhalla voor de visliefhebber.

We vervolgen te voet onze tocht naar de wijk Ginza, de meest elegante buurt in Tokyo met diverse luxe warenhuizen, boetieken, barretjes en restaurants. Onderweg stoppen we eerst noge even bij een klein koffiezaakje, Turrets, waar we seasonal Latte Machiato, een verassende variant met een ijslollie van sojabonen erin. Zonder te overdrijven, een van de beste latte machiato’s die ik heb gehad.

Alle high society shops in Ginza interesseren ons niet zo veel. We zijn er speciaal voor de Foodhal van het bekende warenhuis Ginza Mitsukoshi, een soort Bijenkorf, maar dan iets sjieker. De winkel heeft maar liefst twee verdiepingen vol met allerlei exclusieve etenswaren, snacks van zoet tot hartig, vers en en verpakt. Peper duur allemaal, dus vooral de rijken der stad komen hier hun spulletjes halen. De deuren zijn nog dicht als we er aankomen. Er staan hordes mensen voor het gebouw in afwachting tot de winkel open gaat… om klokslag 10.00 uur. Bij iedere toonbank vallen we, met open mond, van de ene in de andere verbazing.

We kijken alleen en kopen niks. Uiteindelijk verlaten we Kinza en pakken de metro richting de wijk Otomesando, ook wel de Champs Elyse van Tokyo genoemd met een brede bomen boulevard, mooie gebouwen in moderne architectuur, veel hippe kledingwinkels en sfeervolle terrasjes en eettentjes. We zien voor de huizen veel dure auto’s staan, wat er op duidt dat hier de rijken van Tokyo wonen.

We wandelen door de wijk en steken over naar de wijk Harajuku, een kleurrijke en drukke modewijk (van Gothic tot Lolita stijl) voor jongeren. We banen ons een weg door de menigte op de winkelstraat Takeshita Dori door naar de wijk Meiji Dori.

We lopen vervolgens door het Yoyogi park op zoek naar Meiji Jingu Tempel dat midden in het park ligt. Het park is groot en is omgeven van hele hoge bomen die het een bijzondere ruimtelijke, open karakter geven. De grote toegangspoorten wekken ontzag en de hoofdtempel is nog indrukwekkender.. Helaas is een groot deel van het complex afgesloten voor het publiek.

Het is inmiddels 17.30 uur en we lopen terug naar het metrostation met de intentie richting Tokyo Skytower om in deze 634 m hoge toren naar boven te gaan. Als we uit de metro stappen, zien we dat het al donker is en zien we er vanaf, omdat er waarschijnlijk niet zoveel te zien valt. De Skytower verplaatsen we naar het programma van morgen en tijdnood weer terug naar Kameido waar we aanschuiven in een sushi eettent. We zijn het er beide over eens… de sushi van vanochtend was een stuk lekkerder!

We zijn de hele dag op pad en hebben al met al bijna 20 km gelopen. Vermoeid maar voldaan keren we terug in het hotel. Ik lig, na een verfrissende douche, heerlijk op bed te chillen Yara is net de badkamer ingestapt als de vloer onder me heen en weer gaat. Ik herken het meten: aardbeving!! Ik aarzel niet en waarschuw Yara. We snellen vanaf de vierde etage via de trap naar beneden en staan in een paar tellen buiten. Vreemd … We zien verder niemand en horen ook geen sirenes. Niet lang daarna komt de medewerker van het hotel komt naar buiten en stelt hij ons gerust. Niks aan de hand … het gebeurt hier wel vaker. EnigIns van de schrik bekomen, gaan we weer terug naar boven. Er blijkt een aardbeving met een kracht van 5 op de schaal van Richter te zijn geweest vlak voor de kust van Tokyo. Gelukkig ligt Tokyo beschermd in een baai en lopen we hier geen Tsunami gevaar.

Jerrel