Onze volgende bestemming is Koh Lanta, een eiland in de provincie Krabi aan de zuidwestkust van Thailand. Reizen met de nachtferry klink aantrekkelijk, omdat we tijdens de vaart kunt slapen op een bed. We besparen ook een hotelnacht. De reis duurt weliswaar iets langer, maar omdat we vroeg aankomen, hebben we nog een groot gedeelte van de volgende dag over. Hat pakt anders uit. Uiteindelijk verliezen we onderweg veel kostbare tijd en wachten we al met al bijna 6 uur tussen alle aansluitingen.

De nachtferry is een oude, verroeste veerboot die is omgebouwd tot een slaapboot. Hij ligt als een log gedrocht in de haven van Koh Tao. De aanblik bezorgt me een enigszins onbehagelijk gevoel. In 1997 is namelijk een soortgelijk schip gezonken in de golf van Thailand.
Het eerste wat ik inspecteer, als we aan boord gaan, is de plek van de reddingsvesten. Ze zijn opgeborgen in 2 kasten vlakbij de uitgang. Ik tel ruim 300 bedden verdeeld over 2 dekken en het aantal vesten lijkt bij lange na niet genoeg voor alle passagiers. Misschien dat ze elders worden bewaard, maar ik zie ze niet liggen. Ik denk vooruit. Onze bedden BB1 en BB2 staan pal voor de deuren. De kortste route naar de uitgang en de reddingsvesten voor het geval het mis gaat.

De boottocht verloopt heel soepel en voorspoedig. De zee is kalm en de ferry vaart langzaam en stabiel. Noa en ik pakken wat slaapuurtjes op de harde houten bedden die voorzien zijn van een dun matrasje. We varen eerst over open zee en het laatste stukje door de monding van de rivier bij Krabi. Het even na vijven uur en nog donker, als alle passagiers nog half slaapdronken van boord gaat. Vooral de buitenlandse toeristen kijken elkaar vragend aan,,gissend op wat er nu gaat gebeuren. We vagen de omstanders, maar worden niet echt wijzer. vragen worden we niet veel wijzer. “You wait here”. Uiteindelijk worden we in groepjes op bestemming gerangschikt die door met kleine openbare busjes in batches worden opgehaald. Alle transportvraag en -aanbod wordt blijkbaar centraal wordt gecoördineerd. De reizigers komen vanuit alle hoeken met verschillende bestemmingen. Op deze wijze lijkt het allemaal best efficiënt, mits er geen vertragingen zijn. Het betekent in ons geval dat we moeten wachten tot er voldoende reizigers zijn voor Koh Lanta.

Het valt meteen op dat we dichter bij de Maleisische grens zijn. We zien veel hoofddoekjes onder de lokale bevolking. Budhisten en islamieten leven vredig naast elkaar. Zoals verwacht is het een stuk rustiger dan op Koh Samui of Koh Tao. Er is geen bruisend nachtleven, het landschap is vrij eentonig en echt veel bezienswaardigheden zijn er niet. Het is bovendien momenteel laagseizoen, waardoor het een allemaal leeg en verlaten aanvoelt. Voor mensen die op zoek zijn naar een rustige strandvakantie is Koh Lanta wel een aanrader.

We huren direct na aankomst een scooter en verkennen het eiland. We stoten op een lokale markt en nemen daar een kijkje en kopen wat lekkernijen. Tegen de avond eten we bij een Thais restaurant en gaan terug naar ons hotel, waar ik eerst het zwembad in duik. Nadat we gedoucht zijn, rij ik op de scooter naar de Funky Monkey Café, waar een live band staat te spelen. Noa heft niet zoveel puf meer en blijft op de hotelkamer, appen met haar vriendje thuis. De band speelt nog een paar nummers, genoeg voor 1 biertje, en stopt er dan mee. Omdat verder er in de buurt niks te doen is, rij ik terug naar het hotel, precies op tijd voor de regen en onweer.

We besluiten om de volgende dag direct door te reizen naar Koh Phi Phi. Voordat we vertrekken, laten we ons wederom lekker masseren om vervolgens nog een duik te nemen in het zwembad. Er is nog precies genoeg tijd daarvoor.

Jerrel