Vliegveld… waar?

Als wij ergens goed in zijn geworden, dan is het wel slapen tijdens al het reizen.

Vandaag spant Noa de kroon. We vliegen van Kuala Lumpur naar Medan op Sumatra. Als het vliegtuig is geland in Medan, vraagt ze zich af hoe lang het nog duurt voordat we vertrekken. Ze heeft het opstijgen, de vlucht en landing compleet gemist! Nou is dat niet zo gek, want we doen al twee dagen hazenslaapjes.

In de nacht van vrijdag op zaterdag worden we om 02.30 uur opgepikt in ons hotel voor een beklimming van de kraterrand van Gunung Batur, een van de twee actieve vulkanen van Bali. Het is er pikdonker en na een klim van twee uur, met een gids en een zaklampje, is de beloning een prachtige zonsopgang. Maar we moeten ook weer omlaag en dat is vermoeiender dan omhoog, blijkt. Als we tegen 11 uur terug zijn in het hotel, zijn we kapot moe.

We eten wat, dutten wat en pakken onze tassen voor onze reis naar Sumatra. Maar voordat we daarheen kunnen, moeten we Indonesië verlaten om ons visum te vernieuwen, want we zijn er nu, op de kop af, 30 dagen. Ergo, we vliegen van Bali naar Kuala Lumpur, vandaar naar Medan en vervolgens door naar Padang.

Ons vliegtuig vertrekt pas om 23.15 uur en na een dutje van ongeveer drie uur in de lucht, staan we om 02.30 in de nacht opnieuw met onze tassen op een vliegveld. Onze aansluitende vlucht naar Medan vertrekt pas om 07.30 uur,dus slapen we een uurtje op de grond en op een bankje op Kuala Lumpur airport. alvorens opnieuw in te checken en door te reizen naar Medan. En daar doen we het nog eens dunnetjes over. Weer een paar uur wachten, wat eten, hangen, dutten en nog een stoelmassage. Ook op de vlucht van Medan naar Padang wordt er lekker gedut.

Of het komt omdat we continu slaapdronken zijn of gewoon moe van de gebroken nachten, de vliegvelden beginnen op elkaar te lijken. Zo erg dat ik in Medan, waar we echt nooit eerder zijn geweest, zeker weet dat we in Londen zijn. Het duurt even voordat ik merk dat het de airco is die me helemaal op het verkeerde been zet. Buiten staat een palmboom voor het raam te wuiven en de zon schijnt. Het duurt even voordat ik weet waar we zijn. Aan het begin van ons laatste stukje avontuur… Sumatra!

Elke